Απο το 2008 είναι διαθέσιμο paper το οποίο αναλύει την παραγωγή κάρβουνου στις βασικές χώρες παραγωγής. Περιέχει ενδιαφέρουσα και αναλυτική περιγραφή της παραγωγής ανά χώρα αλλά υπολογίζει την μελλοντική παραγωγή σε επίπεδα βάρους και όχι ενεργειακής πυκνότητας (η οποία έρχεται πρώτη). Ακόμα και έτσι φαίνεται ότι η παραγωγή, τόσο παγκοσμίως, όσο και σε βασικές χώρες όπως η Κίνα θα κορυφωθεί περίπου στο 2020 – 2030. Στις ΗΠΑ έχει ήδη κορυφωθεί απο πλευράς ενεργειακής πυκνότητας το 1998!

Σε συνδυασμό με άλλες μελέτες που υπολογίζουν την κορύφωση της παραγωγής σε επίπεδο ενέργειας φαίνεται ότι συνολικά μέσα στις δύο επόμενες δεκατίες η παραγωγή θα γίνει προβληματική, ιδιαίτερα σε ισχυρά αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα.

Edit: Ένα πολύ καλό άρθρο στο Nature απο τον Richard Heinberg πάνω ακριβώς στο ζήτημα του peak coal.

Edit2: Απο ότι φαίνεται οι εξελίξεις προλαβαίνουν τις προβλέψεις. Η Κίνα πρόκειται να θέσει όριο στην παραγωγή της στους 3,6 με 3,8 δις τόνους (το 2009 παρήγαγε 3,05 δις τόνους ενώ η αύξηση της παραγωγής της ήταν κοντά στο 10% το χρόνο).  Τα επόμενα χρόνια λοιπόν η αύξηση της παραγωγής θα σταματήσει και οι ανάγκες θα πρέπει να καλύπτονται απο εισαγωγές και άλλες μορφές ενέργειας (ΑΠΕ, πυρηνικά, φυσικό αέριο). Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε το στοιχείο ότι το κάρβουνο χρησιμοποιείται και στη βιομηχανία χάλυβα και τσιμέντου ενώ η αστικοποίηση της Κίνας είναι ιδιαίτερα έντονη (κάτι το οποίο μεγενθύνει την εσωτερική ζήτηση για υλικά οικοδομών). Επιπλέον, υπάρχουν σαφή όρια στο ποσοστό το οποίο μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή τους οι εξαγωγικές χώρες ή ακόμα χειρότερα τις εξαγωγές τους (λόγω ορίων στη δυναμικότητα των σιδηροδρόμων, δρόμων και λιμανιών τους)  ενώ η τρέχουσα διαθέσιμη ποσότητα είναι περίπου 900 εκ. τόνοι ή αλλιώς το 30% της κατανάλωσης της Κίνας εκ των οποίων εισήγαγε 100 εκ τόνους το 2009. Με άλλα λόγια σε πολύ λίγο χρόνο η Κίνα θα ανταγωνίζεται άλλες χώρες (όπως η Ινδία που επίσης έχει υψηλή ανάπτυξη και ανάγκες εισαγωγών) για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της παγκόσμιας εξαγώμενης παραγωγής. Αν και στην περίπτωση της Κίνας πιθανότατα υπάρχουν αποθέματα στη Σιβηρία και την Μογγολία τα οποία θα μπορέσει να αγοράσει στο μέλλον. Πιθανότατα λοιπόν θα δούμε σύντομα προβλήματα στην αύξηση της βιομηχανικής και της ενεργειακής παραγωγής με λογικό επακόλουθο την μείωση της οικονομικής της ανάπτυξης.