Το ΥΠΟΙΚ έδωσε στη δημοσιότητα την μελέτη του ανθρώπινου δυναμικού του δημοσίου και ειδικότερα του μισθολογικού κόστους και της εξέλιξης του. Είναι μία πολύ καλογραμμένη, αναλυτική και σαφής μελέτη που αξίζει να διαβάσει κάποιος. Τα βασικά συμπεράσματα στα οποία προκύπτει κάποιος είναι:

  • Τόσο το μέγεθος όσο και το κόστος του ανθρώπινου δυναμικού στο δημόσιο δεν απέχει απο τον μέσο όρο της ΕΕ. Ιδιαίτερα αν κάποιος λάβει υπόψη του τις ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες της Ελλάδας (έντονα νησιωτικό και ορεινό τοπίο) και αμυντικές ανάγκες (λαθρομετανάστευση, Τουρκία) τα μεγέθη φαίνονται ακόμα περισσότερο λογικά.
  • Το κόστος έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό λόγω των μέτρων του 2010. Το συνολικό κόστος μισθοδοσίας (περιλαμβανομένων επιδομάτων κτλ) ήταν στα 19 δις € (8,3% του ΑΕΠ) και η απασχόληση στα 740.000 άτομα (14,8% του εργατικού δυναμικού). Οπότε διάφορες εντυπωσιακές αιτιάσεις για 1,2 εκ. ΔΥ και μισθολογικά κόστη στα πολλών δεκάδων δις € θα πρέπει να σταματήσουν.
  • Λόγω της εφαρμογής του κανόνα 1 προς 5 στις προσλήψεις στο δημόσιο, της μείωσης του εποχικού/έκτακτου προσωπικού και των μετατάξεων προβλέπεται ότι η καθαρή μείωση του ανθρώπινου δυναμικού μέχρι το 2013 μπορεί και να ξεπεράσει τις 100.000 άτομα με το συνολικό μισθολογικό κόστος να μειώνεται απο 21,5 δις € το 2009 στα 16,5 – 17,0 δις € το 2013 ή αλλιώς στο 7% του ΑΕΠ και τους εργαζόμενους περίπου στις 620.000 – 650.000.
  • Το μορφωτικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού στο δημόσιο είναι καλύτερο απο τα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα.
  • Η μελέτη εξετάζει και τη γενικότερη εξέλιξη της παραγωγικότητας και των ακαθάριστων αποδοχών στην Ελλάδα (βλέπε προηγούμενο άρθρο) και καταλήγει στο σαφές συμπέρασμα ότι παρότι η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε με πολύ μεγάλους ρυθμούς την τελευταία δεκαετία (μεγαλύτερους της Ευρωζώνης), οι ακαθάριστες αποδοχές αυξήθηκαν με πολλαπλάσιους ρυθμούς. Στον ενιαίο νομισματικό χώρο της Ευρωζώνης αυτό είχε ώς συνέπεια την μείωση της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου προϊόντος καθώς και τη δημιουργία αυτογενών πληθωριστικών πιέσεων (καθώς η ζήτηση λόγω αύξησης μισθών ήταν μεγαλύτερη της αύξησης του προϊόντος λόγω παραγωγικότητας).