Η ανεργία έχει γίνει ήδη ένα απο τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο) πρόβλημα στην Ελληνική κοινωνία. Τα τελευταία στοιχεία τη δείχνουν να προσεγγίζει το 17% ενώ η συνέχιση της ύφεσης μέσα στο 2011 θα την αυξήσει πιθανότατα στο 20% ή και παραπάνω. Σε αυτά τα πλαίσια είναι αρκετά ενδιαφέρον να μελετήσουμε την τελευταία έρευνα του εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ (πρώτο τρίμηνο 2011).

Κατ’ αρχήν αν εξετάσουμε την πορεία του ΑΕΠ και του δείκτη της ανεργίας θα ανακαλύψουμε ότι υπάρχει σχέση περίπου 1:1 ανάμεσα στην μείωση του ΑΕΠ και την αύξηση της ανεργίας. Κάτι τέτοιο δείχνει ότι η μείωση του εισοδήματος οδηγεί απευθείας σε απολύσεις προσωπικού παρά σε ευέλικτες μορφές εργασίας με μείωση ωρών εργασίας και μισθών. Η ευελιξία στις απολύσεις λοιπόν φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλη. Παράλληλα, εφόσον η ίδια σχέση ισχύει και στις προσλήψεις κατά την ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να υποτεθεί ότι αντίστοιχου μεγέθους ανάπτυξη στην οικονομία θα επιφέρει παρόμοια αύξηση στην απασχόληση με την τρέχουσα μείωση.

Σε ότι αφορά την μελέτη του ανθρώπινου δυναμικού, φαίνεται ότι η ανεργία χτυπάει κατα κύριο λόγο τους νέους χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης. Τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας εμφανίζονται στην ηλικιακή ομάδα 15 – 29 ετών (30,9% ενώ η ομάδα 30 – 44 έχει ανεργία 15%). Με βάση μάλιστα την μηνιαία έρευνα του Μαϊου, η ανεργία στην ομάδα 15 – 24 ετών βρίσκεται στο 40%! Παράλληλα, ενώ οι έχοντες τριτοβάθμια εκπαίδευση και άνω παρουσιάζουν ανεργία κοντά στο 10%, οι υπόλοιπες ομάδες εκπαίδευσης βρίσκονται στο 18% εώς 23% (με μία αξιοπερίεργη εξαίρεση της ομάδας με απολυτήριο δημοτικού στο 15%).

Αν τώρα εξετάσουμε την απασχόληση κατα τομείς θα ανακαλύψουμε ότι μεγάλες μειώσεις έχουν υπάρξει σε συγκεκριμένους κλάδους, πιο συγκεκριμένα στη γεωργία, μεταποίηση, κατασκευές και εκπαίδευση. Αντιθέτως το εμπόριο και η εστίαση/καταλύματα δείχνουν να διατηρούν τα επίπεδα απασχόλησης του πρώτου τριμήνου του 2010. Η μείωση της απασχόλησης λοιπόν είναι στοχευμένη. Το θετικό είναι ότι τουλάχιστον οι κλάδοι της μεταποίησης και της γεωργίας, με κατάλληλες πολιτικές, επενδύσεις και κρατική βοήθεια, μπορούν να προσανατολιστούν περισσότερο προς το εξωτερικό προκειμένου να καλύψουν ένα μέρος του ελλείμματος ζήτησης ενώ αύξηση της ζήτησης λόγω τουρισμού μπορεί να υποβοηθήσει και την απασχόληση (με αύξηση της) στον κλάδο. Ο κλάδος κατασκευών απο την άλλη πιθανότατα θα παρουσιάζει μόνιμο έλλειμμα απασχόλησης για τα επόμενα χρόνια. Μόνο τυχόν κρατικές βοήθειες (ενεργειακές αναβαθμίσεις, ΑΠΕ, κρατικά έργα) μπορούν να υποβοηθήσουν την κατάσταση.

Συμπερασματικά παρότι η κατάσταση είναι δύσκολη η ανεργία φαίνεται να είναι αρκετά στοχευμένη ενώ παράλληλα σοβαρή προσπάθεια στους κατάλληλους τομείς μπορεί να βοηθήσει αρκετά την κατάσταση και να προσφέρει διεξόδους για αύξηση της απασχολήσης.