Εδώ και λίγο καιρό η Fed του St. Louis έχει δημοσιεύσει μία μελέτη σε ότι αφορα την εξέλιση του εμπορικού πλεονάσματος της Κίνας η οποία παρέχει μία διαφορετική άποψη επί του θέματος. Ουσιαστικά αυτό που υποστηρίζεται είναι ότι το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας (αλλά και πολλών άλλων Ασιατικών οικονομιών) δεν έχει να κάνει με θέματα όπως η ισοτιμία (με την έννοια ότι μία διόρθωση της ισοτιμίας του γουάν με το $ θα βελτιώσει δραματικά το ισοζύγιο των χωρών) αλλά με τη διαφορά στην προσωπική αποταμίευση. Η κοινωνική προστασία στις χώρες αυτές είναι μειωμένη ενώ παράλληλα δεν υπάρχουν τόσο αναπτυγμένες αγορές ασφαλιστικών και επενδυτικών προϊόντων με συνέπεια η αποταμίευση του εισοδήματος σε απλούς καταθετικούς λογαριασμούς να είναι η βασική δικλείδα ασφαλείας των νοικοκυριών, παρότι τα πραγματικά επιτόκια είναι αρνητικά και το εισόδημα των νοικοκυριών αυξάνεται πολλά χρόνια τώρα με διψήφιους ρυθμούς.

Κατα συνέπεια η ‘διόρθωση’ των εμπορικών ανισορροπιών της Κίνας δεν περνάει απο την ισοτιμία του νομίσματος αλλά απο αναμόρφωση του κοινωνικού κράτους της με επέκταση και ενδυνάμωση βασικών παροχών όπως η υγεία, το συνταξιοδοτικό σύστημα και η ενεργή προστασία της ανεργίας, ταυτόχρονα με επέκταση ιδιωτικών μηχανισμών ασφάλισης και χρηματοοικονομικών επενδύσεων. Παρόμοιες ενέργειες θα αυξήσουν την εμπιστοσύνη των νοικοκυριών στο δίκτυ της κρατικής κοινωνικής προστασίας, θα τους προσφέρουν επιπλέον προσωπικές επιλογές προστασίας του εισοδήματος και της θέσης τους (μέσω επενδυτικών προγραμμάτων, ασφαλιστικών πακέτων κτλ) και θα ενδυναμώσουν τη δυνατότητα τους να επεκτείνουν την προσωπική τους κατανάλωση.

Για όποιον δεν επιθυμεί να διαβάσει όλο το κείμενο της μελέτης το παρακάτω κομμάτι είναι επαρκές για να γίνουν τα περισσότερα πράγματα σαφή:

Suppose the real exchange rate between Chinese goods and American goods is 1:1. for example, 1 Chinese orange for 1 American apple. Whenever China gives up N oranges, it receives N American apples in return. Trade is therefore always balanced between the two countries because the total value of Chinese exports (N oranges) always equals the value of imports (N apples). Suppose the Chinese government is able to manipulate the real exchange rate so that Chinese workers must give up 100 oranges for 1 American apple. Despite the extremely cheap Chinese products with a real exchange rate of 100:1, trade between the two nations is still balanced. for every 100 oranges China exports to the U.S., it receives 1 U.S. apple, so the total value of Chinese exports (100_N oranges) still equals the total value of Chinese imports (N American apples). Therefore, trade can always be balanced regardless of the exchange rate. Unbalanced trade could occur in the following situation: Suppose Chinese workers gave up 100 oranges and received 1 U.S. dollar as payment, with which they could buy 1 American apple.

But instead of spending the entire dollar on American apples, Chinese workers bought only half an American apple and kept the remaining 50c/ as savings. In this case, China would incur a trade surplus of 0:5 American apple, equivalent to lending 50 oranges to American consumers by holding 50c/ as IOUs.

Because of the lack of social safety nets and severely underdeveloped insurance and financial markets, Chinese workers must save excessively (including dollars earned from international trade) to insure them-selves against idiosyncratic uncertainty, such as bad income shocks, unemployment risk, accidents, and unexpected spending for housing, education, health care, and so on. Such a precautionary saving behavior implies that production will exceed consumption and that imports will lag ex-ports. As long as China is engaged in international trade, it will have a trade surplus. Therefore, China’s foreign-reserve buildup is simply a consequence (or manifestation) of the precautionary saving behavior of Chinese households.

Indeed, during the 30 years of China’s rapid economic growth, its private consumption-to-GDP ratio has fallen from roughly 50% in 1980 to 35% in 2008, while government spending as a fraction of total national income has remained roughly constant at about 14%.5 Hence, Chinese consumers have reduced their propensity to consume significantly despite the rapidly rising per capita income and average GDP growth rate. Since trade surplus is part of national savings, China’s national saving rate (private investment plus net exports over GDP) has also increased steadily over the past 30 years, from 34% to 51%

The average saving rate was about 5% before 1978 when the average income growth rate was about 2% per year. After the economic reform, the saving rate increased to over 35% after 1994 when the average rate of household income growth reached near 10% per year. The bulk of the household saving consists of bank deposits despite low interest rates, suggesting that safe and low-yield liquid assets are the primary saving vehicles for Chinese households.7 The average real interest rates remained essentially at zero or negative values in the post-reform period. For example, the average nominal 3-month deposit rate was 3:3%, the average 1-year rate was 5:6% (green triangles, left axis), while the average inflation rate was about 6% in the 1991-2007 period.8

Rural and urban households in China have very similar saving rates despite the large income gap between the two groups. For example, Horioka and Wan (2007) document that the average saving rates of rural and urban households across 31 Chinese provinces and cities move closely to each other over the period 1955-2004, rising from about 15% in 1995 to above 25% after 1998, and remaining around 27% after 2004.9