Δε συνηθίζω να γράφω πολιτικά σχόλια στο blog αυτό αλλά αυτή τη φορά θεωρώ ότι υπάρχει πλήρη αναντιστοιχία των θεσμών με την πραγματικότητα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε δήλωση ότι επειδή πολέμησε στα νιάτα του τους Γερμανούς δε δέχεται κανένας να τον αποκαλεί προδότη. Θα έλεγα ότι δεν έχει καταλάβει το ρόλο του ώς ανώτατου άρχοντα αυτού του κράτους:

  1. Κατ’ αρχήν οφείλει να αντιληφθεί ότι η παρουσία του δεν αντιστοιχεί σε ένα τοτέμ, άβουλο, άωσμο, ακίνητο χρονικά και πολιτικά. Δεν ανέβηκε ένα άγαλμα στην εξέδρα των επισήμων αλλά ένας άνθρωπος απο τον οποίο περιμένουν οι πολίτες δράση, έργα και λόγο.
  2. Η θέση του του επιτρέπει (να μην πώ επιβάλει) να εκπροσωπεί το σύνολο του λαού και να αντιδρά εξ’ ονόματος του. Σε αυτά τα πλαίσια ο σημερινός ΠτΔ έχει πλήρως αποκοπεί απο την κοινωνία. Δεν περιμένουμε να εκφράζει τη λύπη του για ότι συμβαίνει εδώ και 1,5 χρόνο αλλά να αποδεικνύει ότι δεν είναι μέρος του συστήματος που εδώ και καιρό δίνει την εντύπωση ότι απλώς εκτελεί έξωθεν εντολές χωρίς καμία νομιμοποίηση. Δεν τον είδαμε ποτέ να αναπέμπει κανένα αντι-συνταγματικό νομοσχέδιο, να αντιδρά σε ότι γίνεται, μόνο να νομιμοποιεί με την παρουσία και απουσία του τη σταδιακή μείωση της εθνικής κυριαρχίας και της περιουσίας του Ελληνικού λαού.
  3. Μία ολόκληρη γενιά (του Πολυτεχνείου) βάσισε την άνοδο της, τον πλουτισμό της και την καταστροφή των πάντων πάνω στην αντίσταση εναντίον της χούντας. Μία χούντα που τελικώς επέλεξε να πεθάνει φυλακισμένη και φτωχή ενώ οι πολέμιοι της επέλεξαν τα (ατιμώρητα) σκάνδαλα, τις καταθέσεις στην Ελβετία και την υποβάθμιση της κοινωνικής και εθνικής συνείδησης των συμπολιτών τους οι οποίοι οφείλουν τελικά να γίνουν άβουλα καταναλωτικά όντα, καταδικασμένα να ζήσουν σε μία δημοσιονομική φυλακή για τα υπόλοιπα 10 χρόνια.
  4. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να ζητείται απο τους πολίτες να χειροκροτήσουν ήρεμα και χαρούμενα μία παρέλαση στην μνήμη ενός ΟΧΙ πριν λίγες μόνο δεκαετίες, ένα όχι που αντικαταστάθηκε μία μόνο μέρα πριν με ένα ναι σε όλα, στην κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών και την αντικατάσταση τους απο μόνιμη επιτροπεία απο γραφειοκράτες, στη διάλυση των ονείρων μίας γενιάς και την ισοπέδωση όλων των βασικών κατακτήσεων πολλών δεκαετιών σε όλους ουσιαστικά τους τομείς της οικονομίας. Όπως φάνηκε και στη συνέχεια, οι πολίες δεν είχαν θέμα με την παρέλαση (η οποία έγινε απο τα πολιτικά τμήματα), αλλά θέμα με τους θεσμούς που εκπροσωπήθηκαν στην εξέδρα των επισήμων. Θεσμοί οι οποίοι ουσιαστικά έπαψαν να λειτουργούν και απλώς θα παραμένουν μπροστά για τις εντυπώσεις ενώ όλες οι βασικές αποφάσεις θα λαμβάνονται απο άλλους, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, με την πρόσκληση και την υπογραφή των ίδιων των πολιτικών που ζητούσαν χθές σεβασμό απο το πλήθος.